عاشق نبودی تو، من عاشقت بودم

در قبله گاه عشق بودی تو معبودم

آرام و آسوده در خواب خوش بودی

یک لحظه من بی تو ،هرگز نیاسودم

من با نفس هایم نام تو را خواندم

کاش ای هوس بازم با تو نمی ماندم

روزی که می گفتی من با تو می مانم

روزی که دانستی من بی تو می میرم

روزی که با عشقت بستی به زنجیرم

بازنده من بودم ،این بود تقدیرم

خوش باوری بودم پیش نگاه تو

عشق تو چون برگی در دست طوفان بود

دل کندن و رفتن پیش تو آسان بود

روزی به من گفتی دیگر نمی مانم

گفتم که می میرم ، گفتی که می دانم

باور نمی کردم هرگز جدایی را

آن آمدن با عشق، این بی وفایی را

پر پرواز ندارم

                    اما

دلی دارم و حسرت درناها .

و به هنگامی که مرغان مهاجر

در دریاچه ماهتاب

                       پارو می کشند ،

خوشا رها کردن و رفتن.،

خوابی دیگر

                     به مردابی دیگر!

خوشا ماندابی دیگر

                                  به ساحلی دیگر

                                                         به دریایی دیگر!

خوشا پرکشیدن ، خوشا رهائی ،

خوشا اگرنه رها زیستن ، مردن به رهائی!

شاخه گلی  سرخ تنها یادگار به جا مانده از توست...

         گلی سرخ اما خشکیده و پژمرده

                     یادگاری از روزهای عشق تو

                                           عاشقی ما...

هفت قلب سرخ و تپنده

              در قفسی از عشق

                      یادگاری است از نگاه های پر مهر تو

                                             از روزهای حضور تو

                                                            بودن تو

                                                                   تو...

شاخه ی گل هنوز تازه است ,گویا

                  شاید طراوتش از خیسی اشکهای من است...

قلبهای سرخ میتپند ,انگار

           خارج از جسم ,خارج از تن

                      این طپش قلب من است, شاید....

رفتی...چه تلخ بود رفتن تو

                          نبودنت ,ندیدنت ,نداشتنت

                                     من اما لایق عشقت نبودم, گویا

امروز من اینجا نشسته ام; تنهای تنها

                                             شاید که برگردی

                                             بیایی به کنارم...

شاید باری دیگر فرصت کنم,لمس دستهایت را

                      احساس کنم گرمای نفسهایت را روی گونه هایم

                             ببینم نگاه پر مهرت را بر چشمان شرمسارم...

                                                                                آری...منتظرم تا ابد

                                                                                تا آنگاه که خدا تو را به من باز بخشد...